Stoi nad przepaścią,
Zastanawia się co zrobi
Złamana w pół wszystkiego
ma dosyć.
Ucieka coraz dalej,
w głąb swej duszy,
zamyka się w sobie.
Coraz mniej jej w sobie – znika
w mych oczach.
Straciła wszystko – wspomnienia, marzenia, których już nie odzyska
Żyje tam gdzie my już
dojść nie możemy – Z daleka od zgiełku, kłamstwa i nienawiści.
Jest sobą, chmurką na niebie,
Gwiazdką świecącą w nocy
Jest tęczą, kwiatem polnym
W mym sercu jest już tylko WSPOMNIENIEM.